Dolistny oprysk mieszaniną mocznika i siarczanu magnezu stosuje się w dawkach 5-10 kg MgSO₄ oraz 5-15 kg mocznika na hektar, rozpuszczając je w 200-400 litrach wody. Bezpieczne stężenie wynosi do 2,5% dla siarczanu magnezu i do 4% dla mocznika, przy temperaturach poniżej 18°C. Najpierw rozpuszcza się siarczan magnezu, a następnie dodaje mocznik. Zabiegi powtarza się 2-4 razy w sezonie, w odstępach 7-10 dni, najlepiej wczesnym rankiem, gdy wilgotność powietrza przekracza 60%.
Ile mocznika i siarczanu magnezu na hektar zastosować do oprysku dolistnego?
Dolistny oprysk mieszanką mocznika i siarczanu magnezu wykonuje się zwykle w dawkach 5-10 kg siarczanu magnezu oraz 5-15 kg mocznika na hektar, rozpuszczonych w 200-400 litrach wody. Przy standardowej objętości wody wynoszącej około 300 l/ha, stężenie siarczanu magnezu powinno wynosić między 1,67 a 2,5%, natomiast mocznika, od 1,67 do 3,33%.
Przekroczenie 2% zawartości siarczanu magnezu lub 4% mocznika w roztworze zwiększa ryzyko fitotoksyczności, zwłaszcza gdy temperatura powietrza jest wysoka. Oba nawozy można bez problemu łączyć w jednym zbiorniku opryskiwacza, ponieważ są ze sobą chemicznie zgodne.
Najlepszym momentem na wykonanie zabiegu jest wczesny ranek lub wieczór, gdy temperatura nie przekracza 20°C, a rośliny nie są narażone na brak wilgoci. Dzięki temu minimalizuje się stres i maksymalizuje efektywność oprysku.
Jakie są prawidłowe proporcje siarczanu magnezu i mocznika na hektar?
Optymalne proporcje w mieszance dolistnej to stosunek siarczanu magnezu do mocznika w zakresie od 1:1 do 1:2 pod względem masy. Na przykład, na jeden hektar można zastosować 5 kg MgSO₄ wraz z 5-10 kg mocznika.
Siarczan magnezu dostarcza około 9,6-10% magnezu oraz 12,5% siarki, natomiast mocznik jest bogaty w azot, stanowiący aż 46%. Jeśli rozpuścimy 5 kg siarczanu magnezu i 10 kg mocznika w 300 litrach wody, otrzymujemy roztwór o stężeniach 1,67% i 3,33% odpowiednio, co jest bezpieczne dla zbóż i rzepaku.
W warunkach, gdy temperatura przekracza 20°C, warto ograniczyć dawkę mocznika do 5 kg na hektar, aby zapobiec uszkodzeniom liści. Dodatkowo, przy dokarmianiu dolistnym nie rekomenduje się używania biuretu z nieoczyszczonego mocznika o zawartości powyżej 0,25%.
Ile kilogramów mocznika i siarczanu magnezu przypada na 300 litrów wody?
Przy normatywie cieczy roboczej wynoszącym 300 l/ha rekomendowane dawki to 5-6 kg siarczanu magnezu oraz 9-10 kg mocznika.Obliczenia pokazują, że 6 kg siarczanu magnezu w 300 litrach wody daje około 2,0% stężenia, co jest idealne do dokarmiania dolistnego.
Z kolei 9 kg mocznika rozpuszczone w tej samej ilości cieczy to stężenie rzędu 3,0%, mieszczące się w bezpiecznych granicach dla upraw zbóż i rzepaku. Jeśli ciecz robocza zostanie ograniczona do 200 litrów, te same ilości nawozów spowodują wzrost stężeń do odpowiednio 3,0% i 4,5%. W takim przypadku trzeba zmniejszyć dawki nawozów o minimum 30%, by uniknąć potencjalnych problemów.
Rolnicy uprawiający zboża podkreślają, że suma procentowa stężeń siarczanu magnezu i mocznika nie powinna przekraczać 5%. To ważne, aby zapobiec stresowi osmotycznemu liści i zapewnić bezpieczeństwo roślinom.
Jaka jest optymalna ilość wody na hektar przy dokarmianiu dolistnym?
Optymalna ilość wody do dokarmiania dolistnego siarczanem magnezu i mocznikiem waha się między 200 a 400 litrów na hektar, przy czym najczęściej wykorzystuje się około 300 l/ha. Mniejszy zasób, na przykład 200 litrów, pozwala na szybkie opryskiwanie większych areałów, jednak wtedy dawki nawozów trzeba odpowiednio zmniejszyć, aby nie przekroczyć bezpiecznych stężeń substancji.
Z kolei użycie większej ilości wody, sięgającej 400 l/ha, gwarantuje lepsze pokrycie liści i wolniejsze wysychanie kropli, co sprzyja efektywniejszemu przyswajaniu składników przez rośliny. Wyniki badań wskazują, że gdy wilgotność względna powietrza przekracza 60%, można śmiało ograniczyć zużycie wody do 200-250 litrów na hektar, nie tracąc przy tym skuteczności zabiegu. Dodatkowo, kluczowe jest utrzymanie ciśnienia roboczego opryskiwacza na poziomie 1,5-3 bar, ponieważ taki zakres gwarantuje tworzenie się drobnych kropli i równomierne pokrycie całej powierzchni roślin.
| Kwestia | Informacje |
|---|---|
| Dawki mocznika i siarczanu magnezu na hektar | 5-10 kg siarczanu magnezu oraz 5-15 kg mocznika, rozpuszczone w 200-400 l wody (standardowo ok. 300 l/ha). |
| Bezpieczne stężenie w roztworze | Siarczan magnezu: 1,5-2,5%, mocznik: 2-4% (przy temp. <20°C), przy 20-25°C mocznik max 2%, suma składników max 5% w/v. |
| Ryzyko fitotoksyczności | Przekroczenie 2% MgSO₄ lub 4% mocznika zwiększa ryzyko, nadmiar biuretu w moczniku powyżej 0,25% również. |
| Najlepszy moment oprysku | Wczesny ranek lub wieczór, temperatura poniżej 20°C, rośliny nie są osłabione brakiem wilgoci. |
| Dawki dla konkretnych roślin | Pszenica/pszenżyto: 5-10 kg mocznika/ha podczas krzewienia i strzelania w źdźbło; rzepak: 8-10 kg MgSO₄/ha wiosną; kukurydza: wsparcie magnezowe przy 6-8 liściach; burak cukrowy: 2-3 opryski po 8-10 kg MgSO₄/ha. |
| Kolejność mieszania w opryskiwaczu | Najpierw 50-60% wody, potem siarczan magnezu (aż się rozpuści), następnie mocznik, po czym uzupełnić wodę. |
| Reakcja chemiczna i pH mieszaniny | MgSO₄ zakwasza do pH 6-6,5, mocznik lekko zasadowy pH 7-8, mieszanka ma prawie neutralne pH (6-7), chemicznie zgodne. |
| Warunki klimatyczne do oprysku | Optymalna temperatura 10-18°C; wilgotność powietrza >60%; unikać temp. >20°C; delikatny wiatr i brak suszy roślinnej. |
| Wpływ warunków glebowych | Na glebach lekkich, piaszczystych dolistne dokarmianie magnezem jest szczególnie ważne z powodu szybkiego wymywania Mg. |
Jakie dawki nawozów dolistnych stosować dla poszczególnych gatunków roślin?
Dawki mocznika i siarczanu magnezu zależą od rodzaju uprawianej rośliny, jej fazy rozwojowej oraz aktualnego poziomu składników odżywczych w tkankach. Pszenica i pszenżyto najlepiej reagują na azotowe dokarmianie, gdy mocznik podaje się w dawce 5-10 kg/ha podczas krzewienia i fazy strzelania w źdźbło. Rzepak natomiast potrzebuje większych ilości siarki i magnezu, dlatego siarczan magnezu aplikuje się najczęściej wiosną, w czasie intensywnego wzrostu łodygi, w dawce 8-10 kg/ha.
Kukurydza wymaga silnego wsparcia magnezowego w okresie, gdy ma 6-8 liści. W tym momencie niedobór magnezu objawia się charakterystycznym prążkowaniem chlorotycznym na liściach. Burak cukrowy z kolei jest szczególnie podatny na brak magnezu, dlatego zaleca się wykonanie 2-3 dolistnych zabiegów w sezonie, z dawką około 8-10 kg MgSO₄ na hektar za każdym razem.
Jakie dawki mocznika i siarczanu magnezu zastosować na rzepak wiosną?
Na rzepak ozimy wiosną aplikuje się siarczan magnezu metodą dolistną, w ilości 8-10 kg/ha, rozpuszczając go w 200-300 litrach wody. Optymalny czas na ten zabieg to etap wydłużania łodygi, czyli faza BBCH 30-39 Mocznik stosuje się przede wszystkim doglebowo w dawce 120-160 kg/ha czystego azotu na sezon. Dolistne użycie mocznika ogranicza się do 5-8 kg/ha z powodu ryzyka uszkodzenia roślin, czyli tzw. fitotoksyczności.
Rzepak wykazuje duże zapotrzebowanie na siarkę. Jej deficyt może skutkować:
- Spadkiem plonu nasion nawet o 20-30%,
- Obniżeniem zawartości tłuszczu w nasionach.
Zaleca się, by zabieg dolistny siarczanem magnezu wykonywać rano, kiedy aparaty szparkowe roślin są otwarte, co sprzyja efektywnemu pobieraniu magnezu przez liście. W przypadku jednoczesnego stosowania mocznika i siarczanu magnezu, roztwór nie powinien mieć stężenia przekraczającego 4% w/v, aby uniknąć negatywnych skutków dla roślin.
W jakiej fazie rozwoju najlepiej pryskać pszenicę mocznikiem i siarczanem?
Pszenicę ozimą warto dokarmiać dolistnie mocznikiem oraz siarczanem magnezu przede wszystkim w dwóch kluczowych terminach:
- Podczas krzewienia (BBCH 21-25),
- Na etapie strzelania w źdźbło (BBCH 31-37).
Pierwszy z tych zabiegów, przeprowadzany w fazie krzewienia, sprzyja lepszemu rozkrzewieniu produkcyjnemu i jednocześnie wzmacnia system korzeniowy. Wówczas zaleca się aplikację 5 kg siarczanu magnezu oraz od 5 do 8 kg mocznika na hektar.
Kolejna dawka nawozu przypada na moment, gdy roślina zaczyna strzelać w źdźbło, a liść flagowy pozostaje jeszcze ukryty. Ten etap jest kluczowy dla dostarczenia azotu potrzebnego do formowania ziarniaków, dlatego dawka mocznika wzrasta do 10-15 kg na hektar.
W fazach późniejszych, takich jak kłoszenie czy kwitnienie, nawożenie azotem za pomocą mocznika nie jest wskazane, ponieważ może to spowolnić dojrzewanie roślin i podnieść poziom azotanów, co niekorzystnie wpływa na jakość plonu. Optymalnym momentem na przeprowadzenie oprysków jest pochmurna pogoda lub wieczór. Dzięki temu unikniemy bezpośredniego nasłonecznienia, które mogłoby obniżyć efektywność dolistnego dokarmiania.
Jakie są zalecane dawki mocznika na hektar podczas pierwszego i końcowego etapu krzewienia roślin?
W początkowym etapie krzewienia zbóż (BBCH 21-23) zaleca się aplikację dolistną mocznika w dawce od 5 do 8 kg/ha, rozpuszczonego w 200-300 litrach wody. Dzięki temu można osiągnąć stężenie od 1,67% do 4,0%.
W dalszej fazie krzewienia (BBCH 25-29) warto zwiększyć dawkę do 10-12 kg/ha, pamiętając jednocześnie, że przy wyższych stężeniach konieczne staje się obniżenie temperatury aplikacji poniżej 15°C. Siarczan magnezu stosowany jest w obu wymienionych fazach w stałej ilości 5-8 kg/ha. Jest to ważne, ponieważ magnez odgrywa kluczową rolę w rozwoju korzeni, które intensywnie formują się w czasie krzewienia.
Badania przeprowadzone przez Instytut Uprawy Nawożenia i Gleboznawstwa wskazują, że dokarmianie roślin tym składnikiem wpływa na zwiększenie liczby rozkrzewień produkcyjnych nawet o 8-15%. Zbyt duża dawka mocznika, przekraczająca 15 kg/ha podczas jednorazowego zabiegu, może prowadzić do niebezpiecznych uszkodzeń, takich jak nekroza końcówek liści. Ryzyko to wzrasta szczególnie, gdy temperatura podczas oprysku przekracza 18°C.
Jakie stężenie roztworu mocznika i siarczanu magnezu jest bezpieczne dla opryskiwanych roślin?
Bezpieczny zakres stężenia siarczanu magnezu w roztworze dolistnym wynosi od 1,5 do 2,5%, w przypadku mocznika wartość ta oscyluje między 2 a 4%, jednak dotyczy to jedynie temperatur powietrza poniżej 20°C. Gdy temperatura wzrasta do 20-25°C, konieczne jest ograniczenie stężenia mocznika do maksymalnie 2%, aby uniknąć osmotycznego odwodnienia tkanek liści. Łączenie tych składników w jednym pojemniku wymaga precyzyjnej kontroli stężeń, ich suma nie powinna przekraczać 5% w/v. Zbyt wysokie stężenia siarczanu magnezu, przekraczające 3%, mogą prowadzić do wytrącania się kryształków soli na powierzchni liści.
Powstają one wskutek szybkiego odparowania wody, co mechanicznie uszkadza ochronną warstwę woskową roślin. Mocznik używany do oprysku dolistnego powinien zawierać biuret w ilości poniżej 0,25%. Przekroczenie tej wartości niesie ze sobą ryzyko fitotoksyczności i może powodować nekrozy, nawet jeśli stężenie roztworu pozostaje w normie.
W jaki sposób zmienia się dawka mocznika przy wyższym stężeniu roztworu podczas szczytowania?
Podwyższając zawartość mocznika w roztworze z 2% do 4%, dawkę nawozu na zabieg redukuje się o połowę. To dlatego, że wyższe stężenie wymaga mniejszej ilości wody, czyli mniej cieczy na hektar. Dla przykładu, 10 kg mocznika rozpuszczone w 250 litrach wody tworzy roztwór 4%, podczas gdy ta sama ilość nawozu w 500 litrach daje roztwór o stężeniu 2%.
Jednak w praktyce nie zaleca się zwiększania stężenia zamiast dawki przy temperaturach powyżej 15°C, ponieważ ryzyko fitotoksyczności rośnie wtedy znacznie wraz z intensywnością roztworu. Maksymalne zapotrzebowanie pszenicy na azot, zwane szczytowaniem, przypada na okres strzelania w źdźbło, kiedy roślina intensywnie rośnie i potrzebuje szybkiego dostarczenia składnika.
Najlepszym rozwiązaniem w tym czasie jest zastosowanie 10 kg mocznika rozpuszczonego w 300-400 litrach wody, co odpowiada stężeniu 2,5-3,3%. Takie podejście łączy skuteczność nawożenia z bezpieczeństwem dla roślin.
Czy oprysk z mocznika i siarczanu magnezu może poparzyć liście?
Zbyt wysokie stężenie roztworów mocznika lub siarczanu magnezu może prowadzić do poparzeń liści, objawiających się brunatnieniem i zasychaniem brzegów oraz końcówek blaszki liściowej. Niebezpieczeństwo to wzrasta szczególnie przy temperaturze powietrza powyżej 20°C oraz niskiej wilgotności, poniżej 50%. Dodatkowo, opryskiwanie roślin tuż przed intensywnym nasłonecznieniem jest wysoce niezalecane.
Przekroczenie granicznych wartości stężenia, 2,5% dla siarczanu magnezu oraz 4% dla mocznika, znacząco zwiększa ryzyko uszkodzeń. Mocznik zawierający więcej niż 0,25% biuretu staje się szczególnie szkodliwy, ponieważ biuret kumuluje się w tkankach roślin, blokując enzymy niezbędne do ich prawidłowego rozwoju.
Aby ograniczyć ryzyko fitotoksyczności, opryski warto wykonywać w sprzyjających warunkach:
- Przy temperaturze między 10 a 18°C,
- Najlepiej wcześnie rano lub po godzinie 17:00,
- W takich porach dnia krople utrzymują się dłużej na liściach, co pozwala uniknąć ich szybkiego wysychania i zmniejsza prawdopodobieństwo poparzeń.
W jakiej kolejności mieszać mocznik z siarczanem magnezu w opryskiwaczu?
Prawidłowa kolejność dodawania składników do opryskiwacza ma ogromne znaczenie dla uzyskania jednorodnego roztworu oraz bezpiecznego przeprowadzenia zabiegu. Najpierw napełnij zbiornik wodą w ilości 50-60%, a następnie wsyp siarczan magnezu. Mieszaj, aż całkowicie się rozpuści, dopiero wtedy wprowadzaj mocznik.
Te dwa nawozy,mocznik i siarczan magnezu, dobrze ze sobą współgrają chemicznie. Nie tworzą szkodliwych substancji w wodzie o pH od 6 do 7. Warto podkreślić, że siarczan magnezu delikatnie zakwasza roztwór, obniżając pH do około 6-6,5, podczas gdy mocznik ma lekko zasadowy charakter, utrzymując pH na poziomie 7-8.
W efekcie powstaje mieszanina o prawie neutralnym odczynie. Po dodaniu obu nawozów uzupełnij zbiornik wodą do pełna, nie przerywając mieszania. Takie postępowanie zapobiega powstawaniu grudek i zapewnia równomierne rozprowadzenie składników w cieczy.
Co jako pierwsze rozpuszczać w wodzie siarczan magnezu czy mocznik?
W opryskiwaczu najpierw rozpuszcza się siarczan magnezu (MgSO₄·7H₂O), ponieważ wymaga on więcej czasu niż mocznik, szczególnie gdy woda jest chłodna. Kryształy lub granulat kieserytu rozpuszczają się w wodzie o temperaturze 10-15°C w ciągu 5-10 minut, pod warunkiem ciągłego mieszania.
Gdy siarczan magnezu całkowicie się rozpuści, dodaje się mocznik, który rozkłada się znacznie szybciej, zwykle wystarczy na to 1-3 minuty. Ta kolejność ma duże znaczenie, ponieważ wcześniejsze dodanie mocznika może spowodować przesycenie roztworu i powstawanie nierozpuszczonych kryształków. Ważnym czynnikiem jest też temperatura wody. Jeśli jest ona niższa niż 5°C, siarczan magnezu może nie rozpuścić się całkowicie, co skutkuje nierównomiernym rozprowadzeniem magnezu w cieczy roboczej.
Czy do roztworu mocznika i siarczanu magnezu można dodać dodatkowe odżywki i fungicydy?
Do mieszanki mocznika z siarczanem magnezu można wprowadzać wybrane fungicydy oraz mikroelementy, jednak zawsze po uprzednim przeprowadzeniu testu mieszalności na niewielkiej próbce. Preparaty ochrony roślin w formie emulsji (EC) zwykle dobrze współpracują z nawozami mineralnymi, natomiast te o konsystencji zawiesiny (SC) mogą wywoływać flokulację lub zmieniać pH, zwłaszcza w kontakcie z roztworem siarczanu magnezu.
Chelaty mikroelementów, w tym cynku, manganu czy boru, zazwyczaj są kompatybilne z mocznikiem i siarczanem magnezu, co pozwala na ich bezpieczne dodanie do cieczy roboczej. Przed wprowadzeniem fungicydów do mieszanki warto zweryfikować ich rejestrację pod kątem możliwości łączenia z nawozami dolistnymi, ponieważ niektóre substancje czynne mogą ulegać rozkładowi w środowisku o odczynie alkalicznym (pH powyżej 7,5).
Z kolei łączenie mocznika i siarczanu magnezu z nawozami wapniowymi jest zabronione.Wapń reaguje z siarczanem, tworząc nierozpuszczalny siarczan wapnia, czyli gips, który może powodować zatykanie się dysz opryskiwacza.
W jakich warunkach klimatycznych i glebowych wykonywać oprysk dolistny?
Efektywność dolistnego dokarmiania mocznikiem i siarczanem magnezu w dużym stopniu zależy od warunków pogodowych, takich jak temperatura, wilgotność powietrza oraz siła wiatru. Optymalna temperatura do przeprowadzania tych zabiegów mieści się w przedziale 10-18°C. Gdy termometry pokazują ponad 20°C, woda odparowuje zbyt szybko, co sprzyja krystalizacji soli na liściach i zwiększa ryzyko ich poparzenia.
Wilgotność powietrza powyżej 60% sprzyja wolniejszemu wysychaniu kropli, dzięki czemu składniki odżywcze lepiej wnikają przez aparaty szparkowe. W suchych warunkach glebowych skuteczność dokarmiania magnezem spada, ponieważ rośliny zamykają aparaty, ograniczając pobór substancji odżywczych.
Na glebach o bardzo lekkim, piaszczystym charakterze, gdzie pojemność sorpcyjna jest niska, dolistne dokarmianie magnezem nabiera szczególnego znaczenia. Kationy magnezu szybko wymywane są z takiego profilu glebowego, co znacząco obniża dostępność tego pierwiastka dla roślin.
W jakiej temperaturze powietrza wykonywać oprysk dolistny mocznikiem i siarczanem?
Optymalna temperatura powietrza do opryskiwania dolistnego mocznikiem i siarczanem magnezu mieści się w przedziale 10-18°C, a wilgotność powinna przekraczać 60%. Zabieg można również wykonać przy temperaturach od 18 do 22°C, pod warunkiem że stężenie mocznika nie przekracza 2%, a oprysk odbywa się rano lub wieczorem.
Wysokie temperatury, powyżej 25°C, są zdecydowanie niewskazane, ponieważ w takich warunkach woda z liści odparowuje błyskawicznie, pozostawiając skoncentrowane sole, które mogą uszkodzić kutykulę. Nocne godziny, gdy termometry pokazują poniżej 10°C, teoretycznie są bezpieczne, jednak z powodu zamkniętych aparatów szparkowych pobieranie składników odżywczych jest minimalne. Najlepiej przeprowadzać opryski wczesnym rankiem lub wieczorem przy bezchmurnej albo lekko zachmurzonej aurze, zwracając uwagę, by prędkość wiatru nie przekraczała 3 m/s, gdyż silniejszy wiatr powoduje znoszenie cieczy i zmniejsza skuteczność zabiegu.
Dlaczego ważne jest dostosowanie dawki siarczanu magnezu do zasobności gleby i aktualnych warunków atmosferycznych?
Dawkę siarczanu magnezu powinno się dostosowywać do aktualnego poziomu tego pierwiastka w glebie, co ustala się na podstawie analizy chemicznej przeprowadzanej co cztery lata. Na glebach ubogich w magnez (poniżej 50 mg Mg/kg) zaleca się stosowanie 150-200 kg MgSO4 na hektar bezpośrednio do gleby. Dolistne nawożenie pełni jedynie funkcję uzupełniającą, odpowiadając na bieżące potrzeby roślin.
Warunki pogodowe znacząco wpływają na skuteczność takiego zabiegu. W trakcie suszy glebowej pobieranie magnezu przez korzenie jest utrudnione, co zwiększa konieczność stosowania dokarmiania dolistnego.
Wysoka temperatura oraz niska wilgotność powietrza podczas aplikacji powodują szybkie odparowywanie cieczy z powierzchni liści, co może zmniejszyć efektywność wchłaniania magnezu przez aparaty szparkowe nawet o 40-60%. Instytut Uprawy Nawożenia i Gleboznawstwa podkreśla, że analiza gleby przed każdym sezonem nawozowym jest niezbędna. To właśnie ona stanowi podstawę do precyzyjnego określenia dawek wszystkich ważnych makroskładników, w tym magnezu oraz siarki.
Ile razy w sezonie wegetacyjnym można bezpiecznie pryskać rośliny siarczanem magnezu?
W trakcie sezonu wegetacyjnego zaleca się wykonanie od dwóch do czterech oprysków dolistnych siarczanem magnezu, zachowując przerwę co najmniej 7-10 dni między kolejnymi aplikacjami. Pszenica oraz pozostałe zboża zazwyczaj wymagają dwóch takich zabiegów, pierwszy przeprowadza się w fazie krzewienia (BBCH 21-29), drugi natomiast podczas strzelania w źdźbło (BBCH 31-37).
Rzepak, ze względu na wyższe potrzeby w magnez i siarkę, potrzebuje trzech oprysków w ciągu wiosny. Zabiegi te wykonuje się kolejno:
- W fazie rozety,
- Podczas wydłużania łodygi,
- W okresie pąkowania.
W przypadku buraka cukrowego i ziemniaków najlepsze efekty przynosi 3-4-krotne stosowanie dolistne siarczanu magnezu, zazwyczaj w dawce od 8 do 10 kg na hektar. Warto jednak pamiętać, że przekroczenie liczby czterech oprysków przy dawkach około 10 kg/ha może spowodować nadmierne zakwaszenie gleby przez siarkę, choć ryzyko to pozostaje stosunkowo niewielkie przy typowych opadach atmosferycznych.