Pomidory w tunelu foliowym sadzi się w trzeciej dekadzie kwietnia lub na początku maja, gdy temperatura gleby wynosi co najmniej 15°C. Optymalny rozstaw to 3-3,5 rośliny na m², na przykład przy rozstawie 60×50 cm. Gleba powinna być przygotowana 4-6 tygodni wcześniej, wzbogacona o 3-4 kg kompostu lub obornika na m². Przed sadzeniem rozsada powinna być hartowana przez 5-7 dni. Wilgotność powietrza utrzymuje się na poziomie około 60% dzięki regularnemu wietrzeniu. Pomidory prowadzi się na jeden pęd, usuwając wilki co kilka dni. Pierwsze owoce można zbierać już od połowy czerwca.
Jakie odmiany pomidorów najlepiej rosną w tunelu foliowym?
Do uprawy w tunelu foliowym najlepiej nadają się odmiany wysokie (indeterminate), które przez cały sezon nie przestają rosnąć. Wymagają one prowadzenia na sznurkach lub palikach, co ułatwia ich prawidłowy rozwój. Szczególnie dobrze sprawdzają się pomidory o twardszej skórce, odpornej na pęknięcia spowodowane wahaniami wilgotności, to istotny aspekt przy uprawie pod folią. Kolejnym ważnym kryterium jest odporność na choroby grzybowe, takie jak zaraza ziemniaczana (Phytophthora infestans) czy szara pleśń, które w zamkniętych warunkach tunelu pojawiają się częściej niż na otwartym polu. Dlatego wybierając odmianę, warto zwrócić uwagę na te cechy.
Przy podejmowaniu decyzji dobrze jest sięgać po dane z rejestrów COBORU. Coroczne wyniki porejestrowego doświadczalnictwa odmianowego (PDO) pokazują, które odmiany najlepiej sprawdzają się w polskim klimacie, co pomaga w doborze najbardziej odpowiednich roślin.
Warto też pamiętać, że pomidory koktajlowe (cherry) i gruntowe różnią się przede wszystkim wymaganiami temperaturowymi w fazie kwitnienia oraz czasem dojrzewania. Te różnice trzeba uwzględnić, planując termin sadzenia, by uzyskać jak najlepsze plony.
| Temat | Najważniejsze informacje |
|---|---|
| Odmiany pomidorów do tunelu foliowego | Odmiany wysokie (indeterminate) prowadzone na sznurkach lub palikach; twardsza skórka odporna na pęknięcia; odporność na choroby grzybowe (zaraza ziemniaczana, szara pleśń); warto korzystać z danych COBORU; różnice w wymaganiach temperaturowych i czasie dojrzewania pomidorów koktajlowych i gruntowych. |
| Przygotowanie ziemi pod pomidory | Gleba żyzna, bogata w próchnicę, pH 5,5-6,5; przekopanie na 25-30 cm 4-6 tygodni przed sadzeniem z obornikiem lub kompostem (3-4 kg/m²); wapnowanie przy pH <5,5 na 4-6 tygodni przed sadzeniem; mieszanka gleby 60% gliniastej, 30% kompostu, 10% dodatków (torf, perlit, wermikulit); spulchnienie i wyrównanie bezpośrednio przed sadzeniem. |
| Kiedy sadzić pomidory | Sadzenie przy temperaturze gleby ≥15°C i braku ryzyka nocnych przymrozków (koniec kwietnia, początek maja); na zachodzie Polski wcześniej, w centralnej i wschodniej później; przy nocnych temp. <5°C osłona agrowłókniną; wysiew nasion na przełomie lutego/marca w temp. ~25°C; sadzonki gotowe po 6-8 tygodniach z 6 liśćmi. |
| Rozstaw pomidorów w tunelu | 50-70 cm między roślinami w rzędzie, 60-80 cm między rzędami; optymalna obsada 3-3,5 roślin/m²; odmiany karłowe i cherry do 4 roślin/m²; korytarz min. 60 cm szerokości dla ułatwienia pielęgnacji i wentylacji. |
| Co włożyć do dołka przy sadzeniu | Garść dobrze rozłożonego kompostu lub przefermentowanego obornika; pokruszone skorupki jajek (źródło wapnia); niewielka ilość popiołu drzewnego (potas); unikać świeżego obornika i nawozów mineralnych w bezpośrednim kontakcie z korzeniami; po posadzeniu obfite podlanie. |
| Prawidłowy proces sadzenia | Dołek 15-20 cm głęboki, trochę głębszy niż bryła korzeniowa; podlewanie ziemi letnią wodą przed sadzeniem; delikatne wyjmowanie sadzonki z bryłą ziemi; usunięcie lub skrócenie liści przy podstawie; zasypywanie i lekkie dociskanie podłoża; obfite podlewanie po posadzeniu. |
| Rośliny towarzyszące pomidorom w tunelu | Bazylia (odstrasza mszyce, mączlika szklarniowego, roztocza); sałata i rzodkiewka między rzędami na początku sezonu; pietruszka i marchew (poprawiają napowietrzenie gleby i zwabiają pożyteczne bzygowate); czosnek i cebula przy bokach tunelu (działanie bakteriobójcze i grzybobójcze). |
Jak przygotować ziemię pod pomidory w tunelu?
Gleba pod uprawę pomidorów w tunelu powinna być żyzna, bogata w próchnicę oraz dobrze przepuszczalna. Najkorzystniejszy odczyn pH mieści się w przedziale od 5,5 do 6,5, co oznacza lekko kwaśne lub obojętne środowisko.
Na około 4-6 tygodni przed sadzeniem przekopujemy ziemię na głębokość 25-30 cm, mieszając ją jednocześnie z dobrze przefermentowanym obornikiem lub kompostem. Zaleca się stosować od 3 do 4 kilogramów takiego nawozu na każdy metr kwadratowy, co przy tunelu o powierzchni 100 m² daje nawet 300-400 kg materiału organicznego.
Gdy pH gleby jest zbyt niskie (poniżej 5,5), warto przeprowadzić wapnowanie. Należy jednak pamiętać, że nie robi się tego bezpośrednio przed sadzeniem, wapno trzeba wymieszać z glebą na minimum 4-6 tygodni wcześniej, by miało czas dobrze zadziałać. Idealna mieszanka podłoża składa się z około 60% gleby gliniastej, 30% kompostu oraz 10% dodatków poprawiających strukturę, takich jak torf, perlit czy wermikulit. Bezpośrednio przed sadzeniem warto ponownie spulchnić ziemię do głębokości około 15 cm i wyrównać jej powierzchnię.Dzięki temu rośliny łatwiej się ukorzenią i będą miały lepszy start.
Kiedy sadzić pomidory do tunelu foliowego?
Pomidory najlepiej sadzić do nieogrzewanego tunelu foliowego, gdy temperatura gleby wynosi co najmniej 15°C, a ryzyko nocnych przymrozków jest minimalne. Taki moment zwykle przypada na trzecią dekadę kwietnia lub początek maja, choć dokładny termin zależy od regionu.
W centralnej i wschodniej części Polski bezpiecznym okresem na sadzenie jest przełom kwietnia i maja, natomiast na zachodzie kraju można rozpocząć ten proces już od połowy do końca kwietnia. Warto pamiętać, że choć tunel foliowy zatrzymuje więcej ciepła niż gleba na otwartym polu, to jednak nie chroni przed silnymi mrozami.
Gdy nocne temperatury spadają poniżej 5°C, warto dodatkowo osłonić sadzonki agrowłókniną umieszczaną wewnątrz tunelu. Nasiona pomidorów sieje się wcześniej, zazwyczaj na przełomie lutego i marca, utrzymując temperaturę około 25°C. Rośliny są gotowe do przesadzenia, gdy mają co najmniej sześć liści i dobrze rozwinięty system korzeniowy. Zajmuje to zwykle od 6 do 8 tygodni od momentu pojawienia się pierwszych siewek.
Jak prawidłowo hartować rozsadę przed posadzeniem?
Hartowanie rozsady to proces polegający na stopniowym przyzwyczajaniu roślin do chłodniejszych temperatur i zmiennych warunków atmosferycznych przed ostatecznym ustawieniem ich na zewnątrz. Zwykle rozpoczyna się go na tydzień do dwóch przed planowanym sadzeniem. W przypadku tunelu foliowego okres ten można skrócić do 5-7 dni, ponieważ warunki tam panujące są bardziej stabilne niż na otwartym polu.
Początkowo, w ciągu pierwszych kilku dni, sadzonki wyprowadzamy na zewnątrz tylko na krótki czas, od jednej do dwóch godzin, pamiętając, by unikać ich bezpośredniego nasłonecznienia oraz silnych podmuchów wiatru. W trakcie dnia temperatura powinna oscylować między 12 a 18°C. Z czasem stopniowo wydłużamy czas ich ekspozycji. Po około czterech dniach rozsadę można zostawić na noc pod warunkiem, że prognoza nie zapowiada mrozów. Warto unikać hartowania, jeśli temperatura w nocy zbliża się do 0°C, ponieważ gwałtowne ochłodzenie może wpłynąć negatywnie na rozwój roślin oraz spowodować u nich stres termiczny, który ograniczy ich wzrost po przesadzeniu, zwłaszcza w tunelu foliowym.
Jaki rozstaw pomidorów w tunelu będzie odpowiedni?
Optymalny rozstaw pomidorów w tunelu foliowym to około 50-70 cm między poszczególnymi roślinami w rzędzie i 60-80 cm między rzędami, co zależy od charakterystyki danej odmiany. Jeśli zastosujemy rozstaw 70×50 cm, na metr kwadratowy przypada około 2,9 rośliny, natomiast przy 60×50 cm możemy liczyć na około 3,3 rośliny/m².
Zalecana obsada wynosi 3-3,5 rośliny na metr kwadratowy całkowitej powierzchni tunelu. Przekroczenie tej wartości może ograniczać przepływ powietrza i sprzyjać występowaniu chorób grzybowych, podczas gdy zbyt mała ilość roślin obniża ogólny plon. Odmiany karłowe oraz koktajlowe (tzw. cherry) ze względu na niewielki pokrój i mniejsze liście sadzi się gęściej, nawet do 4 roślin na m². Na całej długości tunelu pozostawia się korytarz o szerokości minimum 60 cm, co znacznie ułatwia pielęgnację, zbiór plonów oraz poprawia wentylację.
Co włożyć do dołka podczas sadzenia pomidorów?
Do dołka przygotowanego pod sadzenie pomidorów warto dodać kilka składników, które zapewnią roślinom dobry start. Najlepiej użyć garści dobrze rozłożonego kompostu lub przefermentowanego obornika, dzięki czemu korzenie otrzymają potrzebne substancje odżywcze na etapie ukorzeniania.
Pokruszone bądź zmielone skorupki jajek to świetne źródło wapnia, który chroni owoce przed suchą zgnilizną wierzchołkową, chorobą wywołaną jego niedoborem. Za dodatkową porcję składników odpowiada niewielka ilość popiołu drzewnego, bogatego w potas. Ten pierwiastek wspomaga kwitnienie i tworzenie owoców, a także lekko podnosi wartość pH gleby.
Wszystkie wymienione dodatki warto dokładnie wymieszać z ziemią w dołku przed posadzeniem sadzonki, jednak należy unikać bezpośredniego kontaktu korzeni z świeżym obornikiem czy nawozami mineralnymi, aby nie doszło do ich poparzenia. Po umieszczeniu rośliny w ziemi dobrze jest ją obficie podlać, co sprzyja szybkiemu przyjęciu się sadzonki.
Jak przebiega prawidłowy proces sadzenia pomidorów w tunelu foliowym?
Prawidłowe sadzenie pomidorów w tunelu foliowym zaczyna się od przygotowania dołka o głębokości 15-20 cm, powinien on być nieco głębszy niż bryła korzeniowa sadzonki. Przed umieszczeniem rośliny warto podlać ziemię letnią, odstojną wodą, co pomoże nawodnić podłoże wokół korzeni.
Sadzonkę wyjmujemy razem z grudą ziemi, robiąc to delikatnie, by nie uszkodzić delikatnych korzeni, ponieważ uszkodzenia mogą spowolnić proces ukorzeniania. Liście znajdujące się u dołu rośliny, które po posadzeniu znalazłyby się pod ziemią, trzeba usunąć lub skrócić, co zmniejsza ryzyko wystąpienia chorób grzybowych. Gdy roślina jest już w dołku, zasypujemy ją ziemią i lekko dociskamy podłoże u podstawy, a następnie obficie podlewamy, aby wyeliminować powietrzne kieszenie wokół systemu korzeniowego. Dzięki temu pomidory mają lepszy start i szybciej się zakorzeniają.
Na jakiej głębokości umieszczać sadzonki pomidorów w ziemi?
Sadzonki pomidorów umieszcza się w glebie głębiej niż rosły wcześniej w doniczkach. W ten sposób pierwsze liście znajdują się zaledwie kilka centymetrów ponad powierzchnią ziemi.
Przykryta część łodygi zaczyna wytwarzać korzenie przybyszowe, wzmacniając tym samym system korzeniowy rośliny. Dzięki temu roślina staje się bardziej stabilna i lepiej absorbuje wodę oraz składniki odżywcze.
Dołek pod sadzonkę wykopuje się na głębokość 15-20 cm, jeśli roślina ma około 20-30 cm wysokości. W przypadku słabszych lub wyciągniętych sadzonek często stosuje się sadzenie pod kątem lub nawet poziomo. Wówczas łodygę zasypuje się ziemią na długości 5-10 cm, zostawiając wierzchołek skierowany pionowo ku górze. Ta technika pozwala na ukorzenienie większej części łodygi, dzięki czemu roślina rozwija się z bardziej rozbudowanym, choć nieco płytszym systemem korzeniowym.
Co można sadzić w tunelu z pomidorami?
W tunelu, obok pomidorów, można uprawiać rośliny o zbliżonych wymaganiach dotyczących temperatury i wilgotności, które jednocześnie zajmują różne nisze ekologiczne. Bazylia jest bez wątpienia najlepszym kompanem dla pomidorów, wydzielane przez nią olejki eteryczne skutecznie odstraszają mszyce, mączlika szklarniowego oraz roztocza. Dodatkowo, nie konkuruje z pomidorami o składniki odżywcze zawarte w glebie.
Na początku sezonu, gdy pomidory są jeszcze niskie i nie zasłaniają podłoża, sałata oraz rzodkiewka doskonale rosną między ich rzędami. Takie warunki sprzyjają szybkiemu rozwojowi tych warzyw, które mogą dobrze wykorzystać dostępną przestrzeń. Pietruszka i marchew, charakteryzujące się palowatymi systemami korzeniowymi, korzystnie wpływają na napowietrzenie gleby. Przyciągają też pożyteczne bzygowate, których larwy żywią się mszycami, dzięki temu pomagają w naturalnej ochronie pomidorów przed szkodnikami. Czosnek oraz cebula sadzone wzdłuż boków tunelu odgrywają istotną rolę w ograniczaniu rozwoju chorób. Ich właściwości bakteriobójcze i grzybobójcze zmniejszają presję patogenów w zamkniętym środowisku, co jest szczególnie ważne podczas uprawy pod osłonami.
Jakich roślin unikać w sąsiedztwie pomidorów?
Nie zaleca się sadzenia ogórków w bezpośrednim sąsiedztwie pomidorów uprawianych w tunelu. Ogórki potrzebują bardzo wysokiej wilgotności powietrza, przekraczającej 80%, co dla pomidorów jest niekorzystne. Zbyt wilgotne środowisko sprzyja rozwojowi chorób grzybowych, takich jak szara pleśń czy zaraza ziemniaczana.
Choć koper ogrodowy bywa wymieniany jako roślina towarzysząca, jego obecność obok pomidorów może hamować ich wzrost. Dzieje się tak za sprawą substancji allelopatycznych, które koper wydziela, dlatego lepiej unikać sadzenia go tuż obok tych warzyw.
Pomidor i ziemniak należą do rodziny psiankowatych i mają wspólnych wrogów w postaci patogenów. Uprawa tych roślin obok siebie w tunelu zwiększa ryzyko wystąpienia zarazy ziemniaczanej, dlatego warto tego unikać. Koper włoski, czyli fenkuł, również nie jest polecany w towarzystwie pomidorów. Wydzielane przez niego olejki eteryczne mogą hamować wzrost wielu warzyw, co ogranicza plony. Rośliny o dużym zapotrzebowaniu na wodę lub takie, które mają liście silnie zacieniające podłoże, jak dynie czy cukinie, nie sprawdzą się w tunelu razem z pomidorami. Mogą bowiem negatywnie wpływać na warunki uprawy oraz wzrost tych warzyw.
Jak dbać o wilgotność i jak często podlewać pomidory pod folią?
Pomidory hodowane w tunelu foliowym podlewa się co 2-3 dni wiosną, natomiast latem, podczas upałów, nawet codziennie. Wilgotność gleby najlepiej oceniać, zagłębiając się na 5-10 cm.
Podczas nawadniania kroplowego jedna dawka to około 4 litry wody na każdą roślinę. Przy obsadzie trzech roślin na metr kwadratowy i całkowitej powierzchni 100 m², czyli przy 300 roślinach, zużywa się około 1200 litrów wody na jedno podlewanie. Wilgotność powietrza w tunelu powinna oscylować wokół 60%, ponieważ przy poziomach przekraczających 80% wzrasta ryzyko pojawienia się szarej pleśni oraz zarazy ziemniaczanej.
Kluczową rolę w regulowaniu wilgotności powietrza odgrywa wentylacja tunelu, polegająca na otwieraniu boków lub czół. Szczególnie zaleca się ją po podlewaniu oraz podczas ciepłych, słonecznych dni.
Nawadnianie kroplowe, oparte na systemie linii kroplujących, to najbardziej efektywna metoda, gdyż dostarcza wodę bezpośrednio do korzeni. Taki sposób nie zwilża liści i ogranicza straty wody przez parowanie, co zmniejsza ryzyko rozwoju chorób grzybowych w porównaniu z tradycyjnym podlewaniem zraszaczem.
Czym i jak nawozić pomidory w tunelu?
Nawożenie pomidorów uprawianych w tunelu foliowym dzieli się na dwa główne etapy. Najpierw przygotowujemy glebę, wzbogacając ją organicznie, a dopiero po posadzeniu przystępujemy do regularnego dokarmiania roślin co 5-14 dni.
Przed wysadzeniem pomidorów warto użyć dobrze przefermentowanego obornika w ilości 5-7,5 kg na metr kwadratowy lub kompostu w dawce 5-10 kg/m². Obornik należy dokładnie wymieszać z ziemią na kilka tygodni przed sadzeniem, aby składniki odżywcze mogły się odpowiednio rozłożyć. Po posadzeniu nie nawozimy przez około dwa tygodnie, co pozwala młodym roślinom dobrze się ukorzenić i przyjąć.
Od trzeciego tygodnia zaczynamy stosować nawozy wieloskładnikowe zbilansowane pod kątem azotu, fosforu i potasu (NPK), które pobudzają rozwój części zielonych. Zazwyczaj wybieramy formuły z wyższą zawartością azotu i potasu, na przykład 12-6-12, co sprzyja rozwojowi liści i pędów. Gdy pojawiają się kwiaty i owoce, warto zmienić proporcje nawozów, kładąc większy nacisk na potas. Preparaty o stosunku składników np. 5-10-25 wspomagają kształtowanie i dojrzewanie pomidorów, dlatego w tym okresie są szczególnie wskazane.
Dodatkowo, od momentu zawiązywania się owoców, co 14-21 dni warto stosować dolistne opryski saletrą wapniową o stężeniu 0,5%. Taki zabieg skutecznie przeciwdziała pojawianiu się suchej zgnilizny wierzchołkowej, poprawiając zdrowotność plonów. W zamkniętym tunelu łatwiej o kumulację soli w glebie, dlatego nawozy mineralne powinniśmy podawać z rozwagą. Lepiej stosować mniejsze dawki, ale częściej, niż ryzykować zasolenie podłoża i pogorszenie warunków wzrostu roślin.
Jak prawidłowo podwiązywać pomidory i budować podpory?
Pomidory wysokie (indeterminate) w uprawie pod osłonami prowadzi się pionowo, wykorzystując do tego sznurki lub paliki. To sprawdzony sposób, który pomaga utrzymać porządek, sprzyja lepszej cyrkulacji powietrza oraz umożliwia wygodny dostęp do roślin.
W technice sznurkowej pod dachem tunelu rozciąga się drut nośny na wysokości około 2-2,5 metra. Z niego zwisają pionowe sznurki polipropylenowe, po jednej lince na każdy egzemplarz. Łodygę regularnie, co tydzień lub dwa, owijamy wokół sznurka, zawsze w tym samym kierunku, pamiętając, by robić to pod liściem, a nie nad nim. Dzięki temu ciężar owoców jest przenoszony na linkę, zamiast ciągnąć łodygę w dół.
Gdy korzystamy z palików, np. drewnianych albo bambusowych, pierwsze przywiązanie wykonuje się na 20-30 cm nad ziemią, a kolejne wiązania co około 30 cm. Do mocowania stosuje się miękki sznurek lub specjalne ogrodnicze klipsy w formie ósemki, które dają trochę luzu i chronią łodygę przed otarciami o podpory. Sznurek polipropylenowy jest szczególnie doceniany w uprawie pod osłonami, ponieważ nie ulega gniciu ani nie chłonie wilgoci, w przeciwieństwie do tradycyjnego sznurka jutowego.
Jak obrywać pędy boczne u pomidorów?
Pędy boczne pomidorów, zwane wilkami, wyrastają w miejscach między głównym pędem a liśćmi. Regularne ich usuwanie, zwłaszcza gdy rośliny prowadzi się na jeden pęd, co jest powszechne w tunelach, jest konieczne i warto robić to przynajmniej raz w tygodniu.
Najlepiej usuwać wilki, gdy mają od 2 do 5 cm długości, bo wtedy są delikatne i łatwo można je odłamać palcami, bez potrzeby używania noża. Takie odłamywanie minimalizuje ryzyko przenoszenia chorób, które mogłyby pojawić się przy cięciu narzędziami. Optymalnym momentem na ten zabieg jest suchy, słoneczny poranek, kiedy rany szybko się osuszają i goją, co ogranicza możliwość infekcji grzybiczych. Unikajmy natomiast usuwania pędów w wilgotne dni czy wieczorem, gdy temperatura spada, a rośliny regenerują się wolniej. Pozbywanie się wilków pozwala roślinie skoncentrować energię na plonach i poprawia dostęp światła oraz przepływ powietrza w tunelu, co sprzyja zdrowemu wzrostowi.
Jak zapylać pomidory uprawiane w zamkniętym tunelu?
Pomidory uprawiane w tunelach foliowych wymagają dodatkowego wsparcia w zapylaniu, ponieważ owady zapylające mają tam ograniczony dostęp. Najprostszy sposób to ręczne potrząsanie kwiatostanów, delikatne dotknięcie lub krótkie wibracje gałązki powodują wysypywanie się pyłku i jego przeniesienie na znamię słupka. Optymalna temperatura do kwitnienia oraz skutecznego zapylenia wynosi między 20 a 25°C. Gdy temperatura przekracza 30°C lub spada poniżej 15°C, pyłek przestaje kiełkować, co uniemożliwia tworzenie się owoców. W większych tunelach często wykorzystuje się ule z trzmielami ziemnymi. Jedna trzmielica jest zdolna zapylić nawet 3 500-4 000 kwiatów dziennie, co znacząco przewyższa efektywność ręcznego zapylania.
Dodatkowo, w profesjonalnych uprawach stosowane są elektryczne wibratory kwiatowe, nazywane też „elektrycznymi pszczołami”. Przyłożone do gałązki generują drgania imitujące ruchy trzmieli, dzięki czemu ułatwiają przenoszenie pyłku. Kiedy zapylenie przebiega prawidłowo, płatki kwiatów zyskują brązowy odcień i zaczynają się podwijać, a u nasady tworzy się widoczne zgrubienie, czyli zawiązek owocu.
Jak zapobiegać chorobom grzybowym pomidorów w tunelu?
Choroby grzybowe to poważne zagrożenie dla pomidorów rosnących w tunelach foliowych. Takie zamknięte środowisko, charakteryzujące się zmienną wilgotnością oraz słabą cyrkulacją powietrza, sprzyja szybkiemu rozwojowi patogenów. Największe szkody mogą wyrządzić zaraza ziemniaczana (Phytophthora infestans) oraz szara pleśń (Botrytis cinerea), które potrafią zniszczyć całą uprawę w zaledwie kilka dni.
Podstawowym sposobem zapobiegania tym schorzeniom jest regularne wietrzenie tunelu. Otwieranie boków lub frontu umożliwia usunięcie nadmiaru wilgoci i utrzymanie wilgotności powietrza w optymalnym zakresie około 60%. Ważne jest także unikanie podlewania części nadziemnych roślin; stosowanie nawadniania kroplowego, skierowanego bezpośrednio do strefy korzeni, znacząco ogranicza zmoczenie liści oraz łodyg.
Dodatkowo warto:
- Systematycznie usuwać pędy boczne,
- Usuwać martwe lub żółknące liście w dolnej części roślin,
- Poprawić wentylację oraz redukcję wilgotności przy podłożu.
W przypadku pojawienia się typowych objawów grzybiczych, na przykład brunatnych plam na liściach czy szarobrunatnego nalotu, należy jak najszybciej usunąć zakażone fragmenty i ograniczyć wilgotność w tunelu. W uprawach ekologicznych można zastosować preparaty miedziowe, dopuszczone w rolnictwie ekologicznym, natomiast w systemie konwencjonalnym rekomenduje się użycie zarejestrowanych fungicydów odpowiednich dla pomidorów.
Kiedy zbierać plony z uprawy w tunelu foliowym?
Pierwsze pomidory z tunelu foliowego można zbierać już w połowie czerwca, co oznacza, że plony pojawiają się nawet o 4-6 tygodni wcześniej niż przy uprawie na polu. Jeśli sadzenie odbywa się na przełomie kwietnia i maja, zbiory trwają aż do końca września lub nawet października.
Pomidor uznaje się za dojrzały, gdy nabierze intensywnego koloru charakterystycznego dla danej odmiany, może to być czerwień, żółć lub pomarańcz. Owoce łatwo odchodzą od szypułki, a zbieranie odbywa się etapami, na przykład raz lub dwa razy w tygodniu, bez konieczności czekania na dojrzewanie całych gron. Regularne zbieranie stymuluje roślinę do produkcji kolejnych plonów.Najlepszą porą na zbiór jest ranek, kiedy temperatura w tunelu jest niższa, co korzystnie wpływa na smak i trwałość pomidorów po zerwaniu. W czasie upałów oraz przy wietrznej pogodzie dojrzewanie może nastąpić szybciej, dlatego w okresie największego nasilenia sezonu warto codziennie kontrolować owoce.